Questo sito usa cookie per fornirti un'esperienza migliore. Proseguendo la navigazione accetti l'utilizzo dei cookie da parte nostra OK

روابط دو جانبه

 

روابط دو جانبه

روابط دیپلماتیک فی مابین ایتالیا و افغانستان در سوم ژوئن 1921 هنگامیکه آقای کاونت کارلو اسفورزا (Count Carlo Sforza) وزیرامورخارجه ایتالیا و آقای محمد ولی خان سفیر فوق العاده از جانب افغانستان تفاهم نامه بین ایتالیا و افغانستان را برای تبادل ماموریت های دیپلماتیک دائم، علاوه برآن، با امضا همزمان تفاهم نامه ی اعزام هئیت تجاری و امضای یک پیمان تجاری، رسمآ برقرار گردید. بعد از به اصطلاح سومین جنگ افغان-انگلیس و امضای پیمان راولپیندی به هشتم اگست 1919 زمانی که قیمومت بریتانیا در افغانستان رسمآ لغو گردید، ایتالیا اولین کشور غربی بود که استقلال افغانستان رابه رسمیت شناخت.

ایجاد روابط دیپلماتیک بین دو کشور ازجانب هئیت فرستاده شده افغانی به اروپا توسط شاه امان الله خان برای شکستن انزوای بین المللی که توسط دولت لندن بالای افغانستان اعمال شده بود پیشنهاد گردید. از جانب ایتالیا وزیر اسفورزا که نظارت نزدیک بر انکشافات سیاسی در شرق را زیر نظر داشت، با اشتیاق از این فرصت برای آزادی ایتالیا از طرح های سنتی امپریالستی استقبال نمود و کشورش را به عنوان یک کشور دوست به ملیت های آسیا و حامی جنبش خودمختاری معرفی نمود.

اولین وزیرمختار ازجانب کشور ایتالیا در کابل آقای گئتانوپئترنو دی منگی دی بیلیچی (Gaetano Paternò di Manchi di Bilici) بود. درحالیکه سفارت خانه ها نقش کلیدی در تعادل سیاست کشور های آسیایی بازی می نمودند ، موجودیت سفارت برای فراهم نمودن اطلاعت از منطقه که در آن روز ها در ایتالیا کمتر شناخته شده بود، ضروری پنداشته میشد.

باجانشینان اسفورزا و مهمتر از آن با ظهور رژیم فاشیستی ، علاقمندی به افغانستان کمتر شد. روم سیاستی به طرفداری انگلیس اتخاذ نمود و نمیخواست روابط خود را با لندن با توجه به این که افغانستان منحصرآ تحت حوزه نفوذ انگلستان قراردارد به مخاطره اندازد. در اواخر دهه بیستم، پس از یک جنگ داخلی واقعی در افغانستان ( هم زمان با تبدیل شدن امارت به سلطنت) نشأ ت گرفته از یک جنبش ضد اصلاحات امان الله که بعد ها تصمیم براین شد که از سلطنت کناره گیری و به ایتالیا به کشوری که در جریان سفرش در جنوری 1928 تحت تأ ثیر آن رفته بود به تبعید رود. شاه امان الله در ژوئن 1929 به روم رسید و در انجا تقریبآ تا آخر زندگی خود با بهره گیری از کمک های دولتی (درقالب کمک های خصوصی اعطا شده توسط پاد شاه ایتالیا ) بطور دائم مسکن گزید. با گذشت زمان، حضور امان الله در روم باعث اصطکاک دوره میان ایتالیا، افغانستان و بریتانیا گردید.

حاکم سابق، به امید دوباره گرفتن تاج و تخت به کمک هایش حد اقل تا سال 1948 میلادی به شاه ادامه داد که این خود باعث نگرانی های روزافزون دولت های کابل و لندن از ترسی اینکه بازگشت شاه بطور بالقوه منجر به بی ثباتی حکومت درانی و تعادل کشور های آسیای مرکزی میگردید.

در اواسط دهه سی، رواربط میان ایتالیا و افغانستان بدلیل اینکه ایتالیا در سال 1935 میلادی علیه اتیوپی اعلام جنگ کرد روبه زوال گرفت . کابل به گسترش نیروی های ایتالیا در افریقا، به عنوان یک سنت خطرناک که می توانست بریتانیا و یا اتحاد جماهیر شوروی را تشویق به یک اقدام مشابه در برابر افغانستان نماید، می نگریست. از سوی دیگر و در طول همین مدت، کابل به یک موقف بیگانه برای آنعده از دیپلمات های ایتالیایی که اساسآ طرفدار رژیم فاشستی نبودند، مبدل گردید. در میان آنها وزیر مختار پیترو کرونی (Pietro Quaroni) که عهده دار این مأموریت از سال 1936میلادی الی بهار 1944 میلادی درکابل بود را شامل می گردد.

در دهه های پس از پایان جنگ جهانی دوم، روابط بین ایتالیا و افغانستان با پویایی جیئوپولیتیک جنگ سرد و رویارویی میان غرب و بلوک کمونیست مشروط شده بود. ( در آن دوره، سفارت ایتالیا بطور مؤقت در سال 1979 میلادی و در سال 1989 میلادی که مصادف بود با آغاز و پایان اشغال اتحاد جماهیر شوروی مسدود گردید).

حتی ظاهر شاه، آخرین پادشاه افغانستان در تبعید در دوم زندگی می کرد. در حقیقت، در هفدهم جولای 1973 میلادی هنگامیکه ظاهر شاه در ایتالیا بود، پسر کاکایش محمد داود خان ( صدراعظم از سال 1953 میلادی الی 1963 میلادی) یک کودتای بدون خونریزی را به راه انداخت و سلطنت را لغو و اعلام جمهوریت نمود. ظاهر شاه تا سال 2002 میلادی در ایتالیا بسرمی برد تااینکه در سال 2004 میلادی به کابل بازگشت تا ریاست لوی جرگه را به عهده گیرد و لقب بابای ملت در قانون اساسی جدید به ایشان اعطا گردید.

سفارت ایتالیا در کابل در سال 1993میلادی با تشدید جنگ های داخلی میان مجاهدین مسدود و در اواخر سال2001 میلادی پس از سقوط رژیم طالبان دوباره به فعالیت آغاز نمود. از آن زمان بدینسو، کشور ایتالیا در بازسازی و در حمایت به دولت افغانستان، ازجمله از طریق مشارکت خود به ماموریت ناتو تحت قیمومیت سازمان ملل متحد (ماموریت که در نخست بنام نیروهای کمک به امنیت بین المللی ISAF و بعد از سال 2015 میلادی بنام نیروهای حمایت قاطع (RS) نامیده میشوند) فعالانه دخیل می باشد

 

Additional Reference

  • L. Monzali, "Un re afghano in esilio a Roma", Le Lettere, 2012 (pdf extract)
  • L. Monzali, "La politica estera italiana e l'occupazione sovietica dell'Afghanistan" da "Europa e Medio Oriente (1973-1993)", Cacucci, 2017 (pdf extract)

محل:

Kabul

نویسنده:

Federico Romoli

24